Raflínur í lofti eru tegund raflína sem sendir raforku eða samskiptamerki með því að hengja leiðara ofan við jörðu, studdar af stöngum og turnum. Þau eru mikið notuð í raforkuflutnings- og samskiptanetum.
Grunneiginleikar þeirra eru aðallega:
Skýr uppbygging: Rafmagnslínur í lofti eru aðallega samsettar af leiðurum, einangrunarbúnaði, stöngum og turnum, þverarmum, vélbúnaði, straumvírum og jarðtengingu.
Leiðari: Notaðir til að leiða straum; Algeng efni eru stál-kjarna álþráður vír sem jafnar leiðni og vélrænan styrk.
Einangrunartæki: Einangraðu leiðarana frá skautum og turnum, komdu í veg fyrir straumleka.
Pólar og turnar: Styðjið allt raflínukerfið; flokkaðar eftir efni, þar á meðal eru járnbentri steinsteypustangir og járnturna.
Vélbúnaður og snúrur: Notaðir til að festa, tengja og auka stöðugleika staura og turna og draga úr áhrifum ytri krafta.
Lagningaraðferð: Óvarinn í loftinu: Línurnar liggja meðfram braut rafmagnsstaura eða turna, upphengdar á milli bygginga eða landslags, og treysta á náttúrulegt rými fyrir raflögn. Hentar fyrir svæði með núverandi stauraauðlindir, þægilega byggingu og litlum tilkostnaði.
Mjög næm fyrir umhverfisáhrifum: Vegna þess að línurnar eru óvarðar eru þær viðkvæmar fyrir truflunum frá náttúrulegum þáttum eins og sterkum vindum, eldingum, snjó og mengun, sem getur leitt til bilana eða rafmagnsleysis. Þess vegna þarf eldingarvarnaraðstöðu (eins og eldingastangir) og jarðtengingarkerfi til að auka öryggi.
Nokkur áhrif á landtöku og landslag: Halda þarf öruggri fjarlægð um allan flutningsganginn, sérstaklega fyrir háspennulínur sem krefjast verndarsvæða. Sem dæmi má nefna að 15 metra framlenging hvoru megin við 220 kV línu er skilgreind sem verndarsvæði. Í þéttbýli þarf einnig að huga að öryggisfjarlægð frá byggingum eftir hámarksvindsveiflu.
Auðvelt að viðhalda og gera við: Línurnar hafa mikið skyggni, auðvelt er að finna bilanapunkta og viðhald er tiltölulega þægilegt, sem gerir þær hentugar fyrir hraða dreifingu og neyðarsamskiptastuðning.
Auðvelt að viðhalda og gera við: Línurnar eru mjög sýnilegar, auðvelt er að finna bilanapunkta og viðhald er tiltölulega þægilegt, sem gerir þær hentugar fyrir hraða dreifingu og neyðarsamskiptastuðning. Hægt er að ákvarða spennustig sjónrænt. Þeir geta verið gróflega ákvarðaðir af fjölda einangrunarskífa, turnhæð og fjölda leiðaraskipta:
7 einangrunardiskar samsvara venjulega 110 kV, 11 diskar til 220 kV og 28 diskar til 500 kV. Hærri spenna krefst hærri turna; 220 kV turn er um það bil 30-40 metrar á hæð en 500 kV turn getur náð yfir 50 metra.